#งานวัดตอนที่5 #เด็กบ้านสวน #คนไทยร่วมใจสู้ #อดทน #เราจะสู้ไปด้วยกัน #ส่งแรงใจให้คุณหมอและคุณพยาบาล #ส่งแรงใจให้ผู้ที่อยู่ด่านหน้าทุกท่าน
เป็นอีกครั้งที่เราเผชิญสภาวะน่าหวาดหวั่นและน่ากลัว คราวนี้น่าจะหนักหนากว่าที่ผ่านๆมา แต่เมื่อไม่มีทางให้ถอยแล้ว เราก็ต้องสู้กับมันอย่างถึงที่สุดนะครับท่านผู้อ่านทุกท่าน
ไม่ว่าเรื่องใดๆ ยอมมีความอนิจจังในตัวมันเอง ทุกสภาวะการณ์ย่อมมีจุดจบ และถ้าเราร่วมมือร่วมใจกัน มอบน้ำใจแก่กัน ผมเชื่อว่าเราจะเป็นฝ่ายชนะครับ สู้เพื่อคนที่จากไป สู้เพื่อให้สังคมไทยที่เรารักได้กลับมายืนอย่างมั่นคงได้อีกครั้งถึงจะยากลำบากถึงที่สุดก็เถอะครับ
เป็นอีกปีที่เจ้าเชื้อโรคขโมยความสุขหลายๆอย่างไปจากเรา รวมถึงงานวัดที่ผมเขียนถึงนี้ด้วย
งานวัดเขมาภิรตารามสมัยก่อน เป็นเหมือนกับงานประจำจังหวัดจริงๆ รายรอบปริมณฑลของโบสถ์ จะมีเต๊นท์จัดแสดงสินค้าหัตถกรรมจากหลายๆหน่วยงาน ทั้งจากกรมราชทัณฑ์ จากชมรมแม่บ้าน หรืออุตสาหกิจชุมชนในจังหวัดเรา
ทุกท่านคงจำภาพร้านถายรูปที่มีกล้องตัวโตๆ มีฉากสวยงาม ช่างภาพที่ต้องมุดไปใต้ผ้าเพื่อลั่นชัตเตอร์ เป็นของที่ตื่นตาในยุคที่กล้องถ่ายรูปเป็นของหายาก และราคาฟิล์มแสนแพง ไม่ต้องกล่าวถึงในยุคที่ทุกคนมีกล้องในโทรศัพท์คมชัดถึงสามสีเลนส์ในตัวเดียวเลยครับ
การแสดงมอเตอร์ไซค์ไต่ถังอันนาตื่นเต้นที่ภายหลังไม่ค่อยได้เห็นสักเท่าไหร่
และเหล่านักเรียนเราต้องมีส่วนร่วมคือการแสดงที่ผลัดกันไปแต่ละโรงเรียนทั่วจังหวัดนนท์ในทุกๆวันครับ
แต่มีการแสดงหนึ่งที่ผมคิดถึงการแสดงในงานวัดทีไร เสียงเพลงสำหรับการแสดงนี้จะปรากฏขึ้นในห้วงคิดอย่างชัดเจน และนำภาพเก่าๆมาสู่ห้วงความทรงจำของผมเสมอ คือ การรำโคมบัวครับ
เนื้อร้องมีอยู่ว่า
มาซิมารำเพื่อนหญิงชายมารายรำ
ร่ายรำร่ายรำโคมงามหาความเพลิดเพลินใจ
แสงโคมสว่างไสวเราแลไปคล้ายดวงดาว
เหลืองสลับขาวแดงน้ำเงินงามอร่ามตา
ชูไปทางขวาแล้วย้ายมาชูข้างซ้าย
ก้าวเท้าก้าวเท้าเดินไปพร้อมกับจังหวะดนตรี
แล้วพลันหยุดกลับหลังหัน
พร้อมกันนั่นเดินกลับทันที
ยืนอยู่กับที่ ฟังเสียงเพลงบรรเลงต่อไป
แทบจะเป็นเพลงเดียวที่ผมจำได้ถึงทำนองอันหวานอ้อยสร้อย ชวนคิดถึงความหลังแต่วัยเยาว์เสมอ หลายท่านที่เคยเรียนนาฏศิลป์คงผ่านเพลงนี้มาเช่นกันนะครับ
ภาพการละเล่นต่างๆ เหล่าลูกเสืออุ้มบาตรเดินไปรับเงินทำบุญทั่วบริเวณงานวัด ชวนให้คิดถึงห้วงเวลานานมาแล้ว แต่ภาพก็ยังมาปรากฏให้เห็นเสมอ ยามนึกถึงเพลงที่ว่านี้
เพจเล็กที่มีคนทำอยูคนเดียวอย่างเพจเด็กบ้านสวนนี้ คงทำได้เพียงเป็นแรงใจและประกายความสุขเล็กๆให้ท่านผู้อ่านได้บ้าง ในยามที่ทุกอย่างยังมืดมนจนแม้แต่ผมก็ยังหดหู่ และหวาดกลัวในบางครั้ง
สูดหายใจลึกๆ อยู่อย่างไม่ประมาท จนกว่าทุกอย่างจะผ่านพ้นไปนะครับ ผมขอเป็นกำลังใจให้ทุกท่านและครอบครัวปลอดภัย จากใจจริงครับ
